Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΙΣΤΙΟΥ

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ

Η εθελουσία αμνησία, όχι μόνο αποθρασύνει  τους ένοχους αλλά και τους αθωώνει, εκ των εγκληματικών ενεργειών!!!   

  Με λαμπρότητα αναφέρει το ρεπορτάζ, τελέσθηκε ο εορτασμός του Αγίου Αθανασίου, από ποίους;                                                                         Από αυτούς και τον απόντα Νικόδημο, του οποίου τα Ιερά Λιβελογραφήματα θα μείνουν ως μνημεία μεσαιωνικού περιεχομένου επιστολών, προς την Θεοδότη Νίκα και Κωνσταντίνου Τσεγκή, που ως επίτροποι του Ι. Ναού, όχι μόνον τον διατηρούσαν από αμνημονεύτων ετών, αλλά και αποταμίευαν μετά φόβου πίστεως τα αποθεματικά των εισπράξεων, που ανέρχονταν στό ποσόν των 2,234.341 χλ.δρ και τα όποια παρέδωσε ο αείμνηστος Κ. Τσεγκής, από τον τραπεζικό λογαριασμό της Εθνικής τράπεζας, ύπ΄αριθμόν 815/74304697/ που ανήκε εις τον Άγιο Αθανάσιο, εις τον Νικόδημο Αεράκη, και Ιωάννη Αμπελά και έκτοτε αναζητούνται.

 Συμπέρασμα, άπαντες οι δούλοι του Θεού, δίνουμε λογαριασμό εκτός των ρασοφόρων, που χαίρουν ασυλίας. Την κατάληξη αυτής της διαμάχης, την γνωρίζουμε όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

Τώρα αυτό που οφείλουν να πράξουν οι Ν. Αεράκης, Ι. Αμπελας και Δ. Αμπελας είναι ότι έπραξε ο μακαριστός Ιερόθεος, καλώντας των Πατριάρχη Αλεξανδρείας στην Αίγινα. Ας άρουν τις ύβρεις που εκτόξευσαν εις βάρος των  αείμνηστων επιτρόπων του αγίου Αθανασίου και ας τελέσουν μνημόσυνο, ζητώντας από το χριστεπώνυμο λαό της Ερμιόνης, Δημόσια συγνώμη!!!

Νοταράς Γεώργιος     

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΤΗς ΕΡΜΙΟΝΗΣ

Διαβάζοντας το τελευταίο τεύχος του περιοδικού <Ερμιόνη άλλοτε και τώρα> και ιδιαιτέρως στην αναφορά των Ερμιονικών συλλόγων ή σωματείων, θα μπορούσα να συμπληρώσω ορισμένα γεγονότα, από αφηγήσεις του Θείου μου Ελευθερίου Σταματίου Μερτύρη, του οποίου την αξιοπιστία θεωρώ δεδομένη.

Το σωματείο που ήταν γνωστό ως Υπαπαντή στην Ερμιόνη, φρόντισε και χρηματοδότησε το καμπαναριό του Ι. Ναού της Παναγίας, στη βάση του οποίου υπήρχε μαρμάρινη αναμνηστική πλακά, που είχε προμηθεύσει ο αείμνηστος Λιάτζουρας, Ελληνοεβραίος, κάτοικος Ερμιόνης, παραγγελιοδόχος το επάγγελμα.

Το σωματείο αυτό είχε αγοράσει από τον Μιχάλη Οικονόμου (Μήτσαλη), το αγρόκτημα που σήμερα είναι το νεκροταφείο των Ταξιάρχων και το χρησιμοποίησε για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων, φυτεύοντας μουριές. Όμως η προσπάθεια αυτή δεν καρποφόρησε και τελικώς το αγρόκτημα αυτό, το Σωματείο το δώρισε στην κοινότητα Ερμιόνης, που σήμερα χρησιμοποιείται ως νεκροταφείο, η δε υψηλή κυριότητα ανήκει στην κοινότητα.

 Την εκκλησία των ταξιαρχών την έκτισε η αείμνηστη Κυριακή Μιχαήλ Παπαμιχαήλ, εις μνήμη του συζύγου της Μιχαήλ Παπαμιχαήλ και την κληροδότησε στον αείμνηστο Γεώργιο Μεϊντάνη, ο οποίος με τη σειρά του την προσέφερε τον Ιούλιο του 1989 στην Κοινότητα Ερμιόνης. Ο Ι. Ναός λόγο των σεισμών του 1981 και των ζημιών που υπέστη, παρέμενε κλειστός μέχρι και της 1^ης Ιουλίου του 1989, που τελικώς αποφασίστηκε να επισκευαστή από την Κοινότητα, τη σύμφωνη γνώμη του Μακαριστού μητροπολίτου Ύδρας Ιεροθέου και του τότε προέδρου της Κοινότητας Ερμιόνης κ. Γεωργίου Καρκατσάνη.

Κατά τις επισκευές η αναμνηστική  μαρμάρινη πλάκα που αναφαίρετο στους κτήτορας του Ι. Ν. κατεστράφη και η νέα αντί να τοποθετηθεί στη θέση της παλαιάς, ευρίσκεται στο ντουλάπι αριστερά στην κυρία είσοδο του Ναού και η θέση της στην εξωτερική δεξιά πλευρά, αγιογραφήθηκε.

Στερώντας έτσι τη νέα γενιά του παραδείγματος της προσφοράς, των ευσεβών ανθρώπων προς τον Θεό. 

 Άμα δε τη επαναλειτουργία του Ναού, επάνω στο παγκάρι τοποθετήθηκε Μίξερ (Οικιακό σκεύος) το οποίο θα έβγαινε στη λοταρία για τις ανάγκες του Ναού. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν Ιω.2,16, μη ποιείτε τον οίκον του πατρός μου οίκον εμπορίου.

 Ως επιβράβευση όλων αυτών χαίρει σεβασμού μέχρι και χειροφιλήματος. Περίσσεψε η αξιοπρέπεια των Αρχόντων!!!

Νοταράς Γεώργιος

Υ.Γ. Προσεχώς ο σύλλογος των Ερμιονιτών του Πειραιώς, Άγιοι Ανάργυροι.

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ

Η εορτή των Θεοφανίων άρχιζε από την παραμονή, τη μέρα που περπατάει ο Σταυρός. Πρωί πρωί ο ιερέας, τελούσε τον μικρό αγιασμό, γέμιζε το αγιασματάρι (Εκκλησιαστικό σκεύος) με αγιασμένο νερό, που το κρατούσε ένας από τους μικρούς συνοδούς και ο ίδιος κρατώντας την αγιαστούρα (Δέσμη βασιλικού)και τον Τίμιο Σταυρό, έπαιρναν τους δρόμους για να αγιάσουν τα νοικοκυριά του χωριού, και πίσω από αυτούς, δύο νεαροί με πλεκτά ταγάρια, για να μαζεύουν τις προσφορές των χριστιανών, μανταρίνια, πορτοκάλια, ξερά σύκα, αμύγδαλα, καρύδια, σκομαϊδες κλπ.

Ο ιερέας, που προπορευόταν έμπαινε στο σπίτι ψάλλοντας το <εν Ιορδάνη> και αφού ράντιζε όλο το χώρο, όλη η οικογένεια ασπαζόταν το Τίμιο Σταυρό και με το βασιλικό μας ράντιζε στο μέτωπο με αγιασμό. Ο νοικοκύρης συνήθως έριχνε ασημένια νομίσματα στο αγιασματάρι. Οι νοικοκυραίοι δεν απομακρύνονταν από το σπίτι μέχρι να περάσει ο Σταυρός, διότι θεωρούσαν αμαρτία και προσβολή νάνε κλειστό το σπίτι.                                                                                                                                        Εν τω μεταξύ στο βόρειο λιμάνι, οι νεαροί που την άλλη μέρα θα έπεφταν να  πιάσουν το Σταυρό, προετοίμαζαν τρεις ψαράδικες βάρκες, ειδικό σκαρί που τις ονόμαζαν παπαδιές, και τις στόλιζαν με δάφνες και μυρτιές. Το βράδυ που οι ιερείς τελείωναν την περιοδεία τους στο χωριό, οι νέοι που θα έπεφταν την άλλη μέρα στο Σταυρό φορώντας άσπρα παντελόνια, μαύρες μπλούζες και άσπρο μαντίλι στο λαιμό, τριγύρναγαν όλες τις γειτονιές της Ερμιόνης, τραγουδώντας το γιάλα –γιάλα.

Το πρωί πήγαιναν στην εκκλησία να προσκυνήσουν με την ευχή, ο καθένας χωριστά να παρακαλάει αυτός να είναι ο ευλογημένος να πιάσει το Σταυρό. Ύστερα κατηφόριζαν να πάρουν θέση στις στολισμένες βάρκες τραγουδώντας και κουνόνταστες αριστερά – δεξιά στα ήρεμα νερά του λιμανιού, ώσπου να έρθει η ώρα της τελετής.

Κατά της έντεκα η πομπή με τους ιερείς, ιεροψάλτες, επισήμους, και το εκκλησίασμα με τα ιερά σύμβολα, έφθαναν στο λιμάνι και έπαιρναν θέσει στην στολισμένη εξέδρα, που είχαν ετοιμάσει και άρχιζε η τελετή. Ο κόσμος με ευλάβεια παρακολουθούσε και όταν οι ιερείς έψαλαν το <εν ιορδανή> και κάθε φορά ελευθέρωναν και ένα άσπρο περιστέρι (Που συμβόλιζε το Άγιο  Πνεύμα) την τρίτη φορά ο Σταυρός και η εικόνα από τα χέρια του ιερέα έπεφταν στη θάλασσα.

Τότε τα παλληκάρια εγκατέλειπαν τις βάρκες και κολυμπώντας συναγωνίζονταν ποιος θα πιάσει το Σταυρό και ποιος την εικόνα. Και αφού όλοι με τη σειρά τα ασπάζονταν, ακολούθως τα τοποθετούσαν σε ασημένιο δίσκο με λουλούδια και τα περιέφεραν σε όλα τα σπίτια της Ερμιόνης και μαζί με τα λίγα χρήματα που μάζευαν για τα έξοδα, αποχαιρετούσαν φίλους και συγγενείς, γιατί σε λίγο θα έφευγαν στρατιώτες για να υπερασπιστούν, αυτά που κράταγαν στα χέρια τους.

Εξαίρεσει έγινε το 1952 που αντί για τους στρατεύσιμους, έπεσαν στη θάλασσα οι Ναυτοπρόσκοποι. Το χριστιανικό αυτό έθιμο το σεβάστηκαν και οι κατακτητές, εκτός από εμάς τους Ερμιονίτες, που αγογγύστως και ως δούλοι του Κυρίου, υποταχτήκαμε στα κελεύσματα των Φαρισαίων Υποκριτών.

Νοταράς  Γεώργιος                                                                                                                                                                                                                              

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ 2020

Προς: Κον, Σταμάτιο  Δαμαλίτη

Χαιρετίζουμε με ιδιαίτερη χαρά την επανεμφάνιση, ύστερα από την προσωρινή έκλειψη μια δημοσιογραφικής ηλιαχτίδας, της <Ερμιονίδας μας αρέσει δε μας αρέσει>  και ευχόμαστε στον  εκδότη της υγεία και καλή συνέχεια, με την ειλικρινή διαπίστωση,  ότι η προσωρινή απουσία της ιστοσελίδας του, κατέδειξε πόσο ωφέλιμη και αναντικατάστατη είναι,  στην  κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική ζωή της πόλις μας και όχι μόνο.    

Γεώργιος Νοταρας

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΚΥΡΙΑ ΑΛΚΗΣΤΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Φύλακα Άγγελο των αρχαιοτήτων Αργολίδας.

Αξιότιμη κυρία Παπαδημητρίου.

Τον Ιούλιο του 2019 σας υποδεχθήκαμε στο ΙΛΜΕ Ερμιόνης, ως ομιλήτρια για τις αρχαιότητες της πόλις μας, όμως όπως αποκαλύπτεται από επίσημο έγγραφο του εφημερίου του Ι.Ν. των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, που δημοσιεύεται (στα τοπικά ιστολογία) μάλλον  ο σκοπός σας ήταν να προλειάνετε το έδαφος, για την συγκάλυψη των Αρχαιολογικών ευρημάτων εντός του  ανωτέρω Ι. Ναού.

Και η απορία μας είναι εμφανής!!!

 Όταν εξ υπαιτιότητας και μόνον του εφημερίου του Ι. Ναού και από ταπεινά ελατήρια προήρθε η καταστροφή μέρους του Ι. Ναού, σας επισκέφτηκα στο γραφείο σας, ως μόνη αρμόδιο για τις περαιτέρω ενέργειες και κατηγορηματικώς μου δηλώσατε ότι ούτε με υαλοπίνακες δεν επιτρέπεται η κάλυψη των ευρημάτων, παρά μόνο η χρησιμοποίησης του χώρου ως εκθεσιακού.

 Τι άλλαξε από τότε κ, Παπαδημητρίου, ο ΝΟΜΟΣ ; 

 Κ, Παπαδημητρίου ως Έλληνες πολίτες, ποτέ εν γνώση μας δεν θα ποδοπατήσουμε τους τάφους των προγόνων μας και τον Ναό που βαπτιστήκαμε ποτέ δεν θα τον  βεβηλώσουμε!!! 

Η διατύπωση του εγγράφου δηλώνει συναλλαγή, που μόνο ξενόφερτοι θα τολμούσαν, όπως οι αναφερόμενοι!!!                      

Κ, Παπαδημητρίου στην υπηρεσια που σας έχουν διορίσει ως διευθύντρια και αμείβεστε από το Κράτος, η αποστολή σας είναι να συγκαλύπτεται ή να αποκαλύπτεται Αρχαιολογικά ευρήματα; 

Συγχαρητήρια  κυρία μου για τον υπερβάλλοντα ζήλο που επιδεικνύεται και για τις συνεργασίες σας με τυμβωρύχους… 

 

Νοταράς  Γεώργιος

Ερμιόνη

 

ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ  ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ  ΤΟΥ Τ                                                                                                                                            

                        + ΜΙΧΑΛΑΚΗ   ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ                                                             

Αξιότιμη  κα  Παπαβασιλείου.                                                                                                                              Αξιότιμε  καθηγητά  κ, Λουρίδη.                                                                                                  

Ευρισκόμεθα  εδώ  σήμερα,  για  να  τιμήσουμε  τη  μνήμη  ενός  ανθρώπου,  ο  οποίος  υπήρξε  ο  πνευματικός  Άτλαντας,  που  επί  τριάντα  και  πλέον  χρόνια,  σήκωσε  στους  ώμους  του  την   ευθύνη  της  ορθής  διαπαιδαγώγησης  των  νέων  της  ιδιαιτέρας  μας   πατρίδας,  της  Ερμιόνης .                                                                                                                                                                    Μιχαλάκη  Παπαβασιλείου                                                                             

 Ο  μεγάλος  αυτός   δάσκαλος,  είχε  υιοθετήσει   την  ιδέα  ότι   δεν  αρκούσε  η  καθορισμένη  διδακτέα  υλη  του  δημοτικού  σχολείου,   για  να  ανασύρει  την  Ερμιονική  νεολαία  μέσα  από  την  αμάθεια  και  τις  προκαταλήψεις  και  να  την  προετοιμάσει   για  μια  κοινωνία,  που  ορθώς  αντιλαμβανόταν  ότι  έρχονταν  ανταγωνιστική  και  ανελέητη.  Βαθύς  γνώστης  της  Ερμιονικής  κοινωνίας,  προσπάθησε  να  απελευθέρωση  εμάς  τους  νέους  ανθρώπους,  από  την  καταπίεση  που  ασκούσαν  οι  γονείς  μας,  προκειμένου  να  δημιουργήσουν  ενάρετους  πολίτες,  της  σιωπής  και  της  υποταγής!!!    Η  συνεχείς  επωδός,  μιας  επιτακτικής  εντολής  εκ  μέρους  των  γονιών  μας  μέσα  στο  σπίτι , ήταν: <Σιωπή,  τι  ξέρεις  εσύ!!!>  
Ενώ  η  συνηθισμένη  προτροπή  του  αείμνηστου  δασκάλου  μέσα  στην  τάξη,  ήταν :  Ποίος  έχει  άλλη  ερώτηση?   Γιατί  ο  μεγάλος  δάσκαλος,  γνώριζε  ότι  ο  καλύτερος  σύμμαχος  των  νέων,  στη  διαμόρφωση  της  προσωπικότητας  των,  ήταν  η  γνώση  και  η  θαρραλέα  διατύπωση  της  γνώμης  των.  Ο  μεγάλος  δάσκαλος,  με  την  καθημερινή  παρουσία  του  στην  διδασκαλική  έδρα  του  Δημοτικού  Σχολείου  της  Ερμιόνης,  στις  μαύρες  μέρες  της  ξενόδουλης  κατοχής  και  κάτω  από  δυσχερείς  συνθήκες  επιβίωσης,  ενεργούσε  ευτυχώς   ανασταλτικά  στην  επιθυμία  των  γονιών  μας,  να  μας  εντάξουν  στους  χώρους  οικογενειακής  απασχόλησης,  καλλιεργώντας  τη  γή  ή  τραβώντας  κουπί  στις  ψαρόβαρκες. 

Γιατί  γνώριζε  ότι  η  μελλοντική  πορεία  κάθε  ενός  από   εμάς,  εξαρτάτο  κατά   κύριο  λόγο,  από  την  πνευματική  του  πρόσφορα  και  τον  ορθό   τρόπο  σκέψεως   που   θα  μας   δίδασκε.   Ο  μεγάλος  δάσκαλος,  γνώριζε  ότι  η    γνώση  από  μόνη  της   δεν   αρκούσε  για  την  επιτυχία  εάν  δεν  συνοδευόταν  και  από  την  κοινωνική  συμμετοχή  και  δράση.    Γνώριζε  ότι  η  ευγενική  άμυλα,  μέσα  από  τις  αθλοπαιδιές,  προετοίμαζε  τους  νέους  να  αντιμετωπίσουν  με  επιτυχία  μια  κοινωνία  που  κατέφευγε  στις  περισσότερες  περιπτώσεις,  στον  αθέμιτο  και  ψυχοφθόρο  ανταγωνισμό.                        

 Ο  μεγάλος  δάσκαλος,  γνώριζε  ότι  η  επικοινωνία με  τους  ανθρώπους  της  μικρής  μας  πόλης  χάρη  στις  δραστηριότητες  τις  σχετικές  με  τα  απαγγελλόμενα  ποιήματα  κατά   τις  επίσημες  εθνικές  και  θρησκευτικές   τελετές,  με  τη  κατάθεση  στεφάνων  στο  μνημείο  των  ηρωικώς  πεσόντων  κατά  τους  πολέμους  Ερμιονιτών  και  με  τη  συμμετοχή  σε  θεατρικές  παραστάσεις,  δημιουργούσαν  τις  προϋποθέσεις  να  αναδειχθεί  ο  νέος,  από  κομπάρσος  της  διαλεκτικής  σε  πρωταγωνιστή . Γνώριζε  ότι  από  τα  ιστορικά,  πολιτιστικά  και  θρησκευτικά  μηνύματα,  σφυρηλατούσε  την  εθνική  θρησκευτική  και   κοινωνική  μας  συνείδηση . 

Ο  μεγάλος  δάσκαλος,  ήταν  θαρραλέος  μπροστάρης  που  μας  οδηγούσε  στη  μάχη   της  κοινωνικής  προσφοράς  προς  τους  συμπολίτες  μας  και  την  προστασία  του  φυσικού  περιβάλλοντος.   Υπέρμαχος  της  ιδέας  του  προσκοπισμού,  οργανωτής  και  έφορος  της  ομάδος  των  ναυτοπροσκόπων  της  Ερμιόνης ,  μας  έμαθε  να  εκτιμούμε  να  σεβόμαστε  και  να  βοηθούμε  τους  έχοντας  ανάγκη  συνανθρώπους  μας   και  να  διατηρούμε  τις  παραλίες  και  τα  δασύλλια  καθαρά. 

Ο  μεγάλος  δάσκαλος,  μέσα  από  το  λόγο  του  και  το  παράδειγμα  του,  κατόρθωσε  να  μεταλαμπαδεύσει  στις  ψυχές  μας,  την  επιθυμία  να  ακολουθήσουμε  τα  βήματα  του  και  να  βοηθήσουμε  κατά  το  δυνατόν   περισσότερο  τους  νέους  και   εν  γένει  την  κοινωνία  της  ιδιαίτερης  μας  πατρίδος.  Μεγάλε   δάσκαλε,  μια  ομάδα  μαθητών  σου  παρευρίσκεται  σήμερα  στον  πνευματικό  αυτό  χώρο,  για  να  συμμετάσχει  στο  φιλολογικό  μνημόσυνο  και  να  ενώσει  μετά  των  συγγενών  και   φίλων,  τις  ευχαριστίες  προς  τον  πανάγαθων  Θεό  και  την  θεία  Πρόνοια,  που  μας  αξίωσε  στα  πρώτα  βήματα  μας,  να  μαθητεύσουμε   κοντά  σου.                                                                                                                                                                        

Κοντά  σ΄ έναν  άξιο  Απόστολο  της  πνευματικής   διακονίας  του  Πανάγαθου   Θεού .  

Αιωνία  σου   η  μνήμη   Μιχαλάκη     Παπαβασιλείου.               

ΥΓ.  Δεκέμβριος  2011,  ο   Ερμιονικός  σύλλογος  εόρτασε  το  Ιωβηλαίον  έτος   και  καμιά  μνήμη  στον  ευεργέτη    και  μέλος    του  συνδέσμου,   που  κληροδότησε  εις   αυτόν  την  πατρογονική  οικία  εις  Ερμιόνη,  δυστυχώς  ήμαστε  πεδινοί,  χωρίς  προοπτική  να  αναγνωρίσουμε  τους  αετούς   των  ορέων,  σε  μας  αξίζει  του  Περικλή  ο  λόγος:                              

 <‘Ο  τε  άπειρος  έστιν  ά  και   πλεονάζεσθαι   δια  φθόνον,   εί  τι  υπέρ  την  αυτού  φύσιν ακούοι,   μέχρι   γαρ  τούδε   ανεκτοί   οι  έπαινοι   είσι  περί  ετέρων  λεγόμενοι,  ες  όσον  αν  και  αυτός  έκαστος  οίηται   ικανός   είναι  δράσαi   τι  ών  ήκουσε  τώ  δε  υπερβάλλοντι  αυτών  φθονούντες   ήδη  και  απιστούσιν…..>

Γεώργιος   Νοταράς

 

 

ΕΡΜΙΟΝΗ 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019

 

Εδώ στα αναθήματα, εις τον βωμόν πλησίον, τους συγγενείς, τα τέκνα μας τα αγαπητά, και τους γέροντας γονείς μας, ας αφήσομεν. >  Α.Κάλβος,

Τελετουργικό:            

Σιωπητήριο  Σάλπισμα.

Προσκλητήριο  αθανάτων

1) Παπαμιχαήλ   Μιχαήλ         Ανθ/σμηναγος

2) Μπατζάβελα   Πανωραία    Υπο/στης

3) Προκοπίου      Γεώργιος       Στρατιώτης

Αντιστασιακοί  του  ΕΛΑΣ /Ε.Α.Μ

1) Ντούρος            Μόδεστος

2) Ντούρος            Νικόλαος

3) Σκούρτης           Γεώργιος

4) Ταρούσης          Ιωάννης

5) Βιρβίλης             Αδριανός

Κατάθεσης στεφάνων

Εθνικός Ύμνος

Έτσι απλά, λιτά και απέριττα, όπως αξίζει στου Ήρωες που δεν επιστρατεύτηκαν, άλλα εθελοντικώς στρατεύτηκαν  στην Εθνική Αντίσταση, γιατί τους συνεπήρε η νεανική  ορμή και περηφάνια, και θυσιάστηκαν στο βωμό της Πατρίδας,  μη αντέχοντας τα αποτρόπαια εγκλήματα των Γερμανών κατακτητών.

 Γεώργιος  Νοταράς