ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΕΡΜΙΟΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ (ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ) ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Από το 1946 μετά το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο, πάρα πολλοί Ερμιονίτες εγκατέλειψαν την Ερμιόνη και εγκατασταθήκαν στον Πειραιά, προς εύρεση εργασίας και για την καλλίτερη μόρφωση των παιδιών τους.. Διάλεξαν δε οι περισσότεροι να εγκατασταθούν γύρω από τον άγιο Βασίλειο, τη γούβα του βαβούλα, στο Χατζηκυριάκειο, την αγία Σοφία, στα λιπάσματα που υπήρχε το εργοστάσιο της Κοπής, και κατασκεύαζε ρούχα για το στρατό και εύρισκαν εργασία οι γυναίκες!!! 
 
Οι ναυτικοί και ψαράδες που εργάζονταν στα παράλια της Αττικής, έμεναν στον Πειραιά και είχαν για στέκι το καφενείο μοντέρνο στο Πασαλιμάνι, την ταβέρνα που μπάρμπα Βασίλη του Σέρφα και μεταξύ φρεατίδας και πηγάδας την μπακαλοταβερνα των αδελφών Μίμη και Λάζαρου  Μπαρδάκου και στην παραλία της φρεατίδας την ταβέρνα του Γουζούαση από το Κρανίδι, που ξεγνιόντουσαν πίνοντας καλό κρασί και έτρωγαν καλούς μεζέδες. Επισης στο δημοτικό υπήρχε ένα καφενείο < Των κυνηγών> Που σύχναζαν οι φερέλπιδες Ερμιονίτες νέοι και παίζανε τάβλι. 

 Στις δυο αυτές  ταβέρνες το 1953 γεννήθηκε η ιδέα να ιδρύσουν ένα σύλλογο, που το ονόμασαν Ερμιονικός σύνδεσμος Πειραιώς,   <Αγιοι Ανάργυροι> Με πρόεδρο τον Ιωάννη Μπουκουβάλα,  αξιωματικό του λιμενικού και με μέλη τον Πέλλα, τους αδελφούς Βεντούρη Μιχάλη και Λογγίνο, τους αδελφούς Μπαρδάκου Δημήτρη και Λάζαρο, το Γιώργο Λακούτση, τον Βασίλη τον Κανελη, τον πατέρα μου τον Κουτουβαλη, τον Κοτταρά,  τον Βενάρδο, τους αδελφούς Μπουκουβάλα Γιάννης και  Θεοδόσης, ο Λευθέρης ο Μερτύρης ( Πατερ Προκοπιος) με την αδελφή του τη Ζωή, το Γιώργο τον Πολίτη  οι οικογένεια Σταμέλου, η οικογένεια Μοδέα, η οικογένεια Σκουρλά ο Αγγελής και ουκ εστί αριθμός. 

Εκκλησιαζόντουσαν δε στον Άγιο Βασίλη που ιερέας ήταν ο παπά-Βασίλης από τους Φούρνους, τον οποίο είχε μεταθέσει μετά τη χηρεία του και για την αποφυγή σκανδάλου, ο Μακαριστός Μητροπολίτης Ύδρας Προκόπιος Καραμάνος .                                  Ας σημειωθεί ότι ήταν και ο εξομολόγος των περισσοτέρων γυναικών από την Ερμιόνη, που εκ των συμβουλών του αποδεικνύεται ότι ήταν και σοφός. Π.Χ όταν πήγαιναν να εξομολογηθούν τους έλεγε τι αμαρτίες έχετε εσείς μώρ΄ εσκρετ. -Να παπά μου οι άνδρες μας πολλές φορές γυρίζουν από την ταβέρνα εν ευθυμία και δεν σέβονται την ημέρα του Σαββάτου.  -Μωροί παλαβές δεν καταλαβαίνετε ότι αυτή η αμαρτία θα σας αφήσει μόνη της. Έτσι όλες τους έφευγαν από την εκκλησία χωρίς ενοχές και με την ευχή του παπά Βασίλη.

Το  σύλλογο αυτό τον ίδρυσαν εκ της ανάγκης να υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ τους,  για την αντιμετωπίσει καθημερινών αναγκών, διότι αυτήν την εποχή με τις τότε γραμματικές γνώσεις των συμπατριωτών μας, ήταν δύσκολο να επιβίωση ο μοναχικός άνθρωπος, χωρίς την συμπαράσταση των εχόντων θέσεις στις δημόσιες υπηρεσίες, στα νοσοκομεία και περισσότερο λόγο οικονομικών δυσχερειών, που πάντα και για πάντα είναι η κινητήριος δύναμη. Για αυτούς τους λόγους, αντελήφθησαν ότι σαν συμπαγή ομάδα, θα μπορούσαν να έχουν την στήριξη και των πολιτευτών και βουλευτών της επαρχίας μας, οι οποίοι ήταν πάντα στο πλευρό τους, όπως οι αείμνηστοι Ιωάννης ο Μάλωσης και ο Ιωάννης Κοντοβράκης.

 Για παράδειγμα, κάποτε η καταδίωξη συνέλαβε μερικούς Ερμιονίτες ψαράδες, που χρησιμοποιούσαν το φλόμο για να βγάζουν τα ψάρια από τα θαλάμια και να πέφτουν στα δίχτυα και τους έφεραν με τις βάρκες του στο Παλατάκι, στο λιμάνι του Πειραιά και εν συνεχεία από εκεί στα δικαστήρια στο αυτόφωρο. Αμέσως ειδοποιήθηκε ο Ι. Μάλωσης και ήρθε προς υπεράσπιση των και απευθυνόμενος προς τους δικαστάς είπε: 
-Κύριοι είναι πότε δυνατόν αυτό το αθώο βλαστάρι της γης και τους έδειξε το φλόμο (Γαλατσίδα) από τη Δοκό, να καταστρέφει τον βυθό της Θάλασσας και άρχισε να το μασάει, οπότε οι δικαστές ομοφώνως τους αθώωσαν, και η αμοιβή; Ένα ευχαριστώ και μια υπόσχεση να τον ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές.

Ο σύνδεσμος αυτός υποθέτω ότι πρέπει να διαλύθηκε όταν ιδρύθηκε ο Ερμιονικός Σύνδεσμος Αθηνών, τον Ιούνιο του 1965.      

 Νοταράς  Γεώργιος

 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΕΙΔΗΣΗ

Μετά χαράς δεχθήκαμε την είδηση ότι η Εταιρεία Μελετών Ερμιονιδας, είναι σύλλογος και ότι έκοψε την καθιερωμένη Πρωτοχρονιάτικη Πίτα στην Ερμιόνη, παρουσία των αρχόντων του Δήμου και την ανεπίτρεπτων απουσία των εκπροσώπων της Κοινότητος Ερμιόνης.

 Επίσης, παρακαλούμε την εκπρόσωπο κα Βιβή Σκούρτη να μας ενημέρωση μέσω του ρεπόρτερ κ, Δαμαλίτη, την ταυτότητα του Συλλόγου δηλ. το καταστατικό του  και τη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου.     

 Νοταράς Γεώργιος      

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΙΣΤΙΟΥ

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ

Η εθελουσία αμνησία, όχι μόνο αποθρασύνει  τους ένοχους αλλά και τους αθωώνει, εκ των εγκληματικών ενεργειών!!!   

  Με λαμπρότητα αναφέρει το ρεπορτάζ, τελέσθηκε ο εορτασμός του Αγίου Αθανασίου, από ποίους;                                                                         Από αυτούς και τον απόντα Νικόδημο, του οποίου τα Ιερά Λιβελογραφήματα θα μείνουν ως μνημεία μεσαιωνικού περιεχομένου επιστολών, προς την Θεοδότη Νίκα και Κωνσταντίνου Τσεγκή, που ως επίτροποι του Ι. Ναού, όχι μόνον τον διατηρούσαν από αμνημονεύτων ετών, αλλά και αποταμίευαν μετά φόβου πίστεως τα αποθεματικά των εισπράξεων, που ανέρχονταν στό ποσόν των 2,234.341 χλ.δρ και τα όποια παρέδωσε ο αείμνηστος Κ. Τσεγκής, από τον τραπεζικό λογαριασμό της Εθνικής τράπεζας, ύπ΄αριθμόν 815/74304697/ που ανήκε εις τον Άγιο Αθανάσιο, εις τον Νικόδημο Αεράκη, και Ιωάννη Αμπελά και έκτοτε αναζητούνται.

 Συμπέρασμα, άπαντες οι δούλοι του Θεού, δίνουμε λογαριασμό εκτός των ρασοφόρων, που χαίρουν ασυλίας. Την κατάληξη αυτής της διαμάχης, την γνωρίζουμε όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

Τώρα αυτό που οφείλουν να πράξουν οι Ν. Αεράκης, Ι. Αμπελας και Δ. Αμπελας είναι ότι έπραξε ο μακαριστός Ιερόθεος, καλώντας των Πατριάρχη Αλεξανδρείας στην Αίγινα. Ας άρουν τις ύβρεις που εκτόξευσαν εις βάρος των  αείμνηστων επιτρόπων του αγίου Αθανασίου και ας τελέσουν μνημόσυνο, ζητώντας από το χριστεπώνυμο λαό της Ερμιόνης, Δημόσια συγνώμη!!!

Νοταράς Γεώργιος     

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΤΗς ΕΡΜΙΟΝΗΣ

Διαβάζοντας το τελευταίο τεύχος του περιοδικού <Ερμιόνη άλλοτε και τώρα> και ιδιαιτέρως στην αναφορά των Ερμιονικών συλλόγων ή σωματείων, θα μπορούσα να συμπληρώσω ορισμένα γεγονότα, από αφηγήσεις του Θείου μου Ελευθερίου Σταματίου Μερτύρη, του οποίου την αξιοπιστία θεωρώ δεδομένη.

Το σωματείο που ήταν γνωστό ως Υπαπαντή στην Ερμιόνη, φρόντισε και χρηματοδότησε το καμπαναριό του Ι. Ναού της Παναγίας, στη βάση του οποίου υπήρχε μαρμάρινη αναμνηστική πλακά, που είχε προμηθεύσει ο αείμνηστος Λιάτζουρας, Ελληνοεβραίος, κάτοικος Ερμιόνης, παραγγελιοδόχος το επάγγελμα.

Το σωματείο αυτό είχε αγοράσει από τον Μιχάλη Οικονόμου (Μήτσαλη), το αγρόκτημα που σήμερα είναι το νεκροταφείο των Ταξιάρχων και το χρησιμοποίησε για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων, φυτεύοντας μουριές. Όμως η προσπάθεια αυτή δεν καρποφόρησε και τελικώς το αγρόκτημα αυτό, το Σωματείο το δώρισε στην κοινότητα Ερμιόνης, που σήμερα χρησιμοποιείται ως νεκροταφείο, η δε υψηλή κυριότητα ανήκει στην κοινότητα.

 Την εκκλησία των ταξιαρχών την έκτισε η αείμνηστη Κυριακή Μιχαήλ Παπαμιχαήλ, εις μνήμη του συζύγου της Μιχαήλ Παπαμιχαήλ και την κληροδότησε στον αείμνηστο Γεώργιο Μεϊντάνη, ο οποίος με τη σειρά του την προσέφερε τον Ιούλιο του 1989 στην Κοινότητα Ερμιόνης. Ο Ι. Ναός λόγο των σεισμών του 1981 και των ζημιών που υπέστη, παρέμενε κλειστός μέχρι και της 1^ης Ιουλίου του 1989, που τελικώς αποφασίστηκε να επισκευαστή από την Κοινότητα, τη σύμφωνη γνώμη του Μακαριστού μητροπολίτου Ύδρας Ιεροθέου και του τότε προέδρου της Κοινότητας Ερμιόνης κ. Γεωργίου Καρκατσάνη.

Κατά τις επισκευές η αναμνηστική  μαρμάρινη πλάκα που αναφαίρετο στους κτήτορας του Ι. Ν. κατεστράφη και η νέα αντί να τοποθετηθεί στη θέση της παλαιάς, ευρίσκεται στο ντουλάπι αριστερά στην κυρία είσοδο του Ναού και η θέση της στην εξωτερική δεξιά πλευρά, αγιογραφήθηκε.

Στερώντας έτσι τη νέα γενιά του παραδείγματος της προσφοράς, των ευσεβών ανθρώπων προς τον Θεό. 

 Άμα δε τη επαναλειτουργία του Ναού, επάνω στο παγκάρι τοποθετήθηκε Μίξερ (Οικιακό σκεύος) το οποίο θα έβγαινε στη λοταρία για τις ανάγκες του Ναού. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν Ιω.2,16, μη ποιείτε τον οίκον του πατρός μου οίκον εμπορίου.

 Ως επιβράβευση όλων αυτών χαίρει σεβασμού μέχρι και χειροφιλήματος. Περίσσεψε η αξιοπρέπεια των Αρχόντων!!!

Νοταράς Γεώργιος

Υ.Γ. Προσεχώς ο σύλλογος των Ερμιονιτών του Πειραιώς, Άγιοι Ανάργυροι.

ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΙΑ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΜΙΟΝΗ

Η εορτή των Θεοφανίων άρχιζε από την παραμονή, τη μέρα που περπατάει ο Σταυρός. Πρωί πρωί ο ιερέας, τελούσε τον μικρό αγιασμό, γέμιζε το αγιασματάρι (Εκκλησιαστικό σκεύος) με αγιασμένο νερό, που το κρατούσε ένας από τους μικρούς συνοδούς και ο ίδιος κρατώντας την αγιαστούρα (Δέσμη βασιλικού)και τον Τίμιο Σταυρό, έπαιρναν τους δρόμους για να αγιάσουν τα νοικοκυριά του χωριού, και πίσω από αυτούς, δύο νεαροί με πλεκτά ταγάρια, για να μαζεύουν τις προσφορές των χριστιανών, μανταρίνια, πορτοκάλια, ξερά σύκα, αμύγδαλα, καρύδια, σκομαϊδες κλπ.

Ο ιερέας, που προπορευόταν έμπαινε στο σπίτι ψάλλοντας το <εν Ιορδάνη> και αφού ράντιζε όλο το χώρο, όλη η οικογένεια ασπαζόταν το Τίμιο Σταυρό και με το βασιλικό μας ράντιζε στο μέτωπο με αγιασμό. Ο νοικοκύρης συνήθως έριχνε ασημένια νομίσματα στο αγιασματάρι. Οι νοικοκυραίοι δεν απομακρύνονταν από το σπίτι μέχρι να περάσει ο Σταυρός, διότι θεωρούσαν αμαρτία και προσβολή νάνε κλειστό το σπίτι.                                                                                                                                        Εν τω μεταξύ στο βόρειο λιμάνι, οι νεαροί που την άλλη μέρα θα έπεφταν να  πιάσουν το Σταυρό, προετοίμαζαν τρεις ψαράδικες βάρκες, ειδικό σκαρί που τις ονόμαζαν παπαδιές, και τις στόλιζαν με δάφνες και μυρτιές. Το βράδυ που οι ιερείς τελείωναν την περιοδεία τους στο χωριό, οι νέοι που θα έπεφταν την άλλη μέρα στο Σταυρό φορώντας άσπρα παντελόνια, μαύρες μπλούζες και άσπρο μαντίλι στο λαιμό, τριγύρναγαν όλες τις γειτονιές της Ερμιόνης, τραγουδώντας το γιάλα –γιάλα.

Το πρωί πήγαιναν στην εκκλησία να προσκυνήσουν με την ευχή, ο καθένας χωριστά να παρακαλάει αυτός να είναι ο ευλογημένος να πιάσει το Σταυρό. Ύστερα κατηφόριζαν να πάρουν θέση στις στολισμένες βάρκες τραγουδώντας και κουνόνταστες αριστερά – δεξιά στα ήρεμα νερά του λιμανιού, ώσπου να έρθει η ώρα της τελετής.

Κατά της έντεκα η πομπή με τους ιερείς, ιεροψάλτες, επισήμους, και το εκκλησίασμα με τα ιερά σύμβολα, έφθαναν στο λιμάνι και έπαιρναν θέσει στην στολισμένη εξέδρα, που είχαν ετοιμάσει και άρχιζε η τελετή. Ο κόσμος με ευλάβεια παρακολουθούσε και όταν οι ιερείς έψαλαν το <εν ιορδανή> και κάθε φορά ελευθέρωναν και ένα άσπρο περιστέρι (Που συμβόλιζε το Άγιο  Πνεύμα) την τρίτη φορά ο Σταυρός και η εικόνα από τα χέρια του ιερέα έπεφταν στη θάλασσα.

Τότε τα παλληκάρια εγκατέλειπαν τις βάρκες και κολυμπώντας συναγωνίζονταν ποιος θα πιάσει το Σταυρό και ποιος την εικόνα. Και αφού όλοι με τη σειρά τα ασπάζονταν, ακολούθως τα τοποθετούσαν σε ασημένιο δίσκο με λουλούδια και τα περιέφεραν σε όλα τα σπίτια της Ερμιόνης και μαζί με τα λίγα χρήματα που μάζευαν για τα έξοδα, αποχαιρετούσαν φίλους και συγγενείς, γιατί σε λίγο θα έφευγαν στρατιώτες για να υπερασπιστούν, αυτά που κράταγαν στα χέρια τους.

Εξαίρεσει έγινε το 1952 που αντί για τους στρατεύσιμους, έπεσαν στη θάλασσα οι Ναυτοπρόσκοποι. Το χριστιανικό αυτό έθιμο το σεβάστηκαν και οι κατακτητές, εκτός από εμάς τους Ερμιονίτες, που αγογγύστως και ως δούλοι του Κυρίου, υποταχτήκαμε στα κελεύσματα των Φαρισαίων Υποκριτών.

Νοταράς  Γεώργιος                                                                                                                                                                                                                              

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ 2020

Προς: Κον, Σταμάτιο  Δαμαλίτη

Χαιρετίζουμε με ιδιαίτερη χαρά την επανεμφάνιση, ύστερα από την προσωρινή έκλειψη μια δημοσιογραφικής ηλιαχτίδας, της <Ερμιονίδας μας αρέσει δε μας αρέσει>  και ευχόμαστε στον  εκδότη της υγεία και καλή συνέχεια, με την ειλικρινή διαπίστωση,  ότι η προσωρινή απουσία της ιστοσελίδας του, κατέδειξε πόσο ωφέλιμη και αναντικατάστατη είναι,  στην  κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική ζωή της πόλις μας και όχι μόνο.    

Γεώργιος Νοταρας

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΚΥΡΙΑ ΑΛΚΗΣΤΗ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Φύλακα Άγγελο των αρχαιοτήτων Αργολίδας.

Αξιότιμη κυρία Παπαδημητρίου.

Τον Ιούλιο του 2019 σας υποδεχθήκαμε στο ΙΛΜΕ Ερμιόνης, ως ομιλήτρια για τις αρχαιότητες της πόλις μας, όμως όπως αποκαλύπτεται από επίσημο έγγραφο του εφημερίου του Ι.Ν. των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, που δημοσιεύεται (στα τοπικά ιστολογία) μάλλον  ο σκοπός σας ήταν να προλειάνετε το έδαφος, για την συγκάλυψη των Αρχαιολογικών ευρημάτων εντός του  ανωτέρω Ι. Ναού.

Και η απορία μας είναι εμφανής!!!

 Όταν εξ υπαιτιότητας και μόνον του εφημερίου του Ι. Ναού και από ταπεινά ελατήρια προήρθε η καταστροφή μέρους του Ι. Ναού, σας επισκέφτηκα στο γραφείο σας, ως μόνη αρμόδιο για τις περαιτέρω ενέργειες και κατηγορηματικώς μου δηλώσατε ότι ούτε με υαλοπίνακες δεν επιτρέπεται η κάλυψη των ευρημάτων, παρά μόνο η χρησιμοποίησης του χώρου ως εκθεσιακού.

 Τι άλλαξε από τότε κ, Παπαδημητρίου, ο ΝΟΜΟΣ ; 

 Κ, Παπαδημητρίου ως Έλληνες πολίτες, ποτέ εν γνώση μας δεν θα ποδοπατήσουμε τους τάφους των προγόνων μας και τον Ναό που βαπτιστήκαμε ποτέ δεν θα τον  βεβηλώσουμε!!! 

Η διατύπωση του εγγράφου δηλώνει συναλλαγή, που μόνο ξενόφερτοι θα τολμούσαν, όπως οι αναφερόμενοι!!!                      

Κ, Παπαδημητρίου στην υπηρεσια που σας έχουν διορίσει ως διευθύντρια και αμείβεστε από το Κράτος, η αποστολή σας είναι να συγκαλύπτεται ή να αποκαλύπτεται Αρχαιολογικά ευρήματα; 

Συγχαρητήρια  κυρία μου για τον υπερβάλλοντα ζήλο που επιδεικνύεται και για τις συνεργασίες σας με τυμβωρύχους… 

 

Νοταράς  Γεώργιος

Ερμιόνη