Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΘΕΛΗΣΗΣ

Το m/v Marina ξεφόρτωνε στο Ιρλανδικό λιμάνι του Κορκ καπετάνιος ο Ερμιονίτης    Ηλίας Κουτούβαλης. Εγώ βρισκόμουν στο Λονδίνο για δουλειές, ήταν σαββατοκύριακο αργία για αυτό πήρα το αεροπλάνο, να πάω να τους δώ, την Κυριακή το απόγευμα έφυγα για το Rotterdam της  Ολλανδίας, αλλά κατά την πτήση και ενώ πετούσαμε πάνω από τη Βόρειο Αγγλία, μας ειδοποίησε ο πιλότος ότι το αεροδρόμιο του Ρόττερνταμ έκλεισε, λόγω πυκνής ομίχλης και αναγκαστικά θα προσγειωθούμε στο Leeds της Αγγλίας. Προσγειωθήκαμε και η εταιρία μας ειδοποίησε ότι θα διανυκτερεύαμε σε ξενοδοχείο και στις 07:00 το πρωί θα επιστρέφαμε στο αεροδρόμιο να συνεχίσουμε την πτήση.     

Τότε στο  Newcastle σπούδαζε ο Σταμάτης ο Λακούτσης με τη γυναίκα του Δήμητρα και τα δύο τους παιδιά οπότε αντί να πάω στο ξενοδοχείο προτίμησα να τους επισκεφτώ. Πλησίασα έναν οδηγό ταξί και τον ρώτησα πόση ώρα ήταν η διαδρομή για το Newcastle και μου είπε αν δεν είχε ομίχλη τρεισήμισι ώρες.                                                                                                          

-Μπορείς να με πάς και να με γυρίσεις στις 07:00 το πρωί, τον ρώτησα.                                         

-Και ο φλεγματικός Εγγλέζος, αφού με κοίταξε από πάνω έως κάτω, για να σιγουρευτεί ότι είχα χρήματα να τον πληρώσω, μου απάντησε καταφατικά. Ξεκινήσαμε περίπου 19:30 ωρα και του είπα μόλις φτάσουμε στη πόλη να με ειδοποίηση και εγώ ξάπλωσα στο πίσω κάθισμα. Στις 23:00 με ξύπνησε λέγοντας, κύριε φτάσαμε, μου λέτε την οδό και αριθμό παρακαλώ;  

                                                                                      .                                                                                                                                           

-Συνοικία Desmond παρακαλώ. Ο οδηγός άνοιξε το βιβλίο με το χάρτη της πόλης εντόπισε την περιοχή και επανέλαβε την ερώτηση, οδός και αριθμό, κύριε;                                          

-Δεν ξέρω κύριε, το μόνο που ξέρω είναι ένας τηλεφωνικός θάλαμος, που έχει τον αριθμό τάδε, για αυτό σε παρακαλώ να περιέλθουμε τους τηλ. Θαλάμους της συνοικίας να βρούμε αυτόν τον αριθμό.

                                                                              .                                                                                                                  

-Κύριε ήρθαμε 400 χιλ. να βρούμε ένα τηλ. Θάλαμο;

-Μάλιστα κύριε, είναι ο θάλαμος που συχνά χρησιμοποιεί, για να με παίρνει τηλ. και να με ειδοποιεί ότι περιμένει, να τόν πάρω να μιλήσουμε . Με κοίταξε με δυσπιστία έκανε το σταυρό του και άρχισε η περιπλάνηση για να βρούμε τον Θάλαμο, όποιον συναντούσαμε κατέβαινα διαπίστωνα ότι δεν ήταν αυτός που αναζητούσα και συνεχίζαμε, χιόνιζε και ο ήπιος άνεμος, που φυσούσε μου πάγωνε το πρόσωπο. Τέλος τον βρήκα, το είπα στον οδηγό να ηρεμήσει και του είπα να έχει την μηχανή αναμμένη για να μη ξεπαγιάσει, εγώ από την αβέβαιη αναμονή έκανα βόλτες έξω από τον θάλαμο σιγομουρμουρίζοντας, έλα ρε Μάκη. Δεν πέρασαν περισσότερο από 15΄και από τη γωνιά του δρόμου ξεπρόβαλε ο Μάκης τυλιγμένος στην καπαρντίνα του, τα λίγα μαλλιά και τα γυαλιά του γεμάτα νιφάδες από χιόνι, τον αναγνώρισα και του φώναξα Μάκηηη.. ο Μάκης κοίταξε αριστερά δεξιά με εντόπισε δίπλα στο θάλαμο και όταν ζύγωσε αυθόρμητα με ρώτησε.                                                          .       

-Τι κάνεις εδώ ;

- Εσένα περιμένω!!! Του απήντησα και τότε ανοίγει η πόρτα του ταξί και βλέπω τον οδηγό να βγαίνει έξω  και να μου λέει, συγνώμη κύριε σε είχα περάσει για τρελό. Προχωρήσαμε προς το σπίτι του Μάκη και είπαμε στον οδηγό να επιστρέψει στις 04:00 το πρωί να με πάρει για το αεροδρόμιο. Τότε ο Μάκης μού εξιστορεί, ότι ενώ έβλεπε τηλεόραση, σκέφτηκε να παει σε ένα  μαγαζί που διανυκτέρευε να πάρει σιγάρα για να μη τρέχει το πρωί, που συνήθως  δεν συνήθιζε. Περάσαμε συζητώντας τα νέα της οικογένειας μέχρι τις 4 ώρα και έφυγα για το αεροδρόμιο, όταν φτάσαμε, ο οδηγός αποχαιρετώντας με μου είπε: < Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ> για να πάρει την απάντηση < Δεν είσαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος.>

                                                                                         .                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

 

H ΛΟΓΙΚΗ ΕΝΟΣ ΤΑΜΑΤΟΣ

Μια πολεμική τραγωδία.

Σεπτέμβριος 1971 το << Μ/V  THALIA>> επισκευαζόταν στο λιμάνι του ΚΑΡΑΤΣΙ στο Πακιστάν και εγώ ετοιμαζόμουν να έλθω στην Ελλάδα να ναυτολογήσω Έλληνες αξιωματικούς, για την παραλαβή αυτού του πλοίου. Στο λιμάνι ξεφόρτωνε το πλοίο <M/V GULF STAR> το πρώην <Απόστολος Κ> του καπετάν Αντώνη Κατσωγιώργη που το είχε πουλήσει, αλλά ο καπετάνιος Ανδρέας  Γκιουζέλης ο πρώτος μηχανικός Γ. Κυριακάκης και ο δεύτερος μηχανικός  Σ. Συντηχάκης, είχαν παραμείνει με τους νέους πλοιοκτήτες.

Ο καπετάν Ανδρέας μαθαίνοντας ότι θα έφερνα πλήρωμα, με παρακάλεσε να φέρω και τη γυναίκα του με την τρίχρονη κορούλα του, αφού ως γκρουπ θα  πλήρωνε μισό εισιτήριο. Επειδή όμως είχε άλλα δύο παιδιά στο σχολείο, η γυναίκα του δεν ήθελε να έλθει, γιατί δεν είχε άνθρωπο να τα αφήσει. Για αυτό με παρακάλεσε να την πιέσω να έρθει οπωσδήποτε έστω και για ένα μήνα.                                                      

Στις αρχές Οκτώβριου μαζί με το πλήρωμα ήρθε και η γυναίκα του καπεταν Ανδρέα η κα Τουλα με την κόρη του την Κατερίνα τριών ετών,τις οποίες φιλοξένησα σπίτι μου αναμένοντας την άφιξη του πλοίου. Στο σπίτι μου στο Καράτσι έμεναν και η γυναίκα μου με την δευτερότοκη κόρη μου, οπότε είχαν συντροφιά. Τις δυο μέρες πριν έρθει το πλοίο τους, τα δύο κορίτσια έγιναν φίλες και έπαιζαν κτενίζοντας η μία την άλλη μπρός το καθρέπτη του σαλονιού.  Το πλοίο φόρτωσε και έφυγε για το Περσικό  και επέστρεψε στο αγκυροβόλιο του Καράτσι στις 2 Δεκεμβρίου. Στις 3 Δεκεμβρίου ξέσπασε ο πόλεμος Ινδία –Πακιστάν και βομβάρδισαν τα διυλιστήρια στο λιμάνι και η φωτιά φώτιζε όλο το Καράτσι επί τρείς ημέρες, σαν να ήταν ημέρα. Η παραμονή στο λιμάνι ήταν επικίνδυνη, για αυτό κάλεσα στο σπίτι μου όσους δεν ήταν απαραίτητοι από δύο Ελληνικά πλοία, που ήσαν μέσα στο λιμάνι, καμία τριανταριά και κοιμούνταν στο πάτωμα. Οι καμαρότοι ψώνιζαν στην αγορά και οι μάγειροι ετοίμαζαν το φαγητό και κάθε βράδυ άλλαζα τις βάρδιες στα καράβια. Στις 4 Δεκεμβρίου έφτασε και αγκυροβόλησε έξω από το λιμάνι ο καπετάν Ανδρέας κα παρέμενε εκεί, γιατί το λιμάνι λόγο πολέμου είχε κλείσει. Έστειλα τηλεγράφημα στον καπετάνιο του m/v Zωή να παραμείνει εκτός χωρικών υδάτων και όταν τελείωνε ο πόλεμος, θα τον ειδοποιούσα να έλθει στο λιμάνι.

Στις 7 Δεκεμβρίου ξημερώματα, ο στόλος των Ινδιών κτύπησε με εξωσέτ τρία πλοία στο αγκυροβόλιο του λιμανιού, το Αγγλικό m/v Harmatan το m/v Gulf Star του καπετάν Ανδρεα και το m/v Ζωή το δικό μου, στο οποίο υπηρετούσαν οι Ερμιονίτες 1) Ανδρέας Βενάρδος με τη γυναίκα του Ζωή 2) Λακούτσης Σταμάτιος, 3) Λακουτσης Δημήτριος, με τη γυναίκα του Ειρήνη 4) Κομμάς Μιχάλης σύνολον 6 άτομα!!! Στις 06.00 το πρωί το B.B.C μετέδιδε την είδηση σε όλο τον κόσμο και οι Ελληνικές εφημερίδες είχαν ως πρωτοσέλιδο, ότι το Ελληνικό πλοίο Ζωή κτυπήθηκε από Ινδικό πολεμικό, με Ρωσικό εξωσέτ και βυθίστηκε στο λιμένα του Καράτσι. Στις 06.30 κτύπησε το τηλέφωνο, το σήκωσα και άκουσα τη φωνή του Commander Kazi διοικητή του λιμανιού, να μου λέει: Κάπταιν το ΒΒC μεταδίδει ότι το πλοίο σου κτυπήθηκε από εξοσέτ, δεν είναι αλήθεια, δώσαμε το όνομα του πλοίου σου γιατί κτυπήθηκε το βοηθητικό του στόλου μας <DHAKA> για λόγους σκοπιμότητας !!!                                                          

–Commander, το πλοίο μου είναι σταματημένο εκτός χωρικών υδάτων. Και τότε ακούω έκπληκτος να μου λέει ότι το πλοίο αγκυροβόλησε χθες βράδυ στο αγκυροβόλιο. Αμέσως κατέβηκα στο λιμάνι και πήγα στο κτήριο της διοικήσεως  να εξακριβώσω την είδηση, αλλά το κτήριο εφρουρείτο από ενόπλους και απαγορευόταν η είσοδος. Τότε πλησίασα τον αξιωματικό της φρουράς και του είπα ότι με είχε καλέσει ο Commander και τον παρακάλεσα να τον ειδοποίηση ότι είμαι στην πόρτα. Όταν τον ειδοποίησαν διέταξε να με συνοδευόσουν στο γραφείο του, και μου είπε:                                                                   

-Δεν σου είπα καπετάνιε να μην ανησυχείς.                                                                    -Commander σε παρακαλώ στείλε την ακταιωρό στο πλοίο, να καλέσει τον καπετάνιο να του μιλήσω στο ράδιο, είναι ανάγκη να βεβαιωθώ. Αμέσως επικοινώνησε με την ακταιωρό, η οποία έπεσε δίπλα στο <ΖΩΗ> και ειδοποίησαν τον καπεταν Ανδρέα να κατέβει γιά να μου μιλήσει.                        

-Εμπρός, εμπρός, με ακούς καπεταν Γιώργη, έτοιμος.                                              

-Καπετάν Ανδρέα το πλήρωμα είναι καλά, και πες μου αν πήρες το τηλ/μα μου.   

-Το πήρα, αλλά μίλησα με τον καπετάν Ανδρέα του Gulf Star και μου είπε ότι επικρατεί ησυχία και αποφάσισα να έρθω να μη χάσω τη σειρά.                                    

- Καπτάν Ανδρέα αν το πλοίο είχε κτυπηθεί, εγώ θα ήμουν το θύμα, αφού κανείς δεν θα με πίστευε, ότι η εντολή μου ήταν να μείνεις εκτός πολεμικής ζώνης. Και με δικαιολογημένη αγανάκτηση έκλεισα το ράδιο, όταν ακούω τον Commander να μου λέει:                                                                                                        

-Ο Καπταν Ανδρέας ο φίλος σου και οι δύο μηχανικοί του νοσηλεύονται στο Γενικό νοσοκομείο, μπορείς να πάς να τους δείς. Η γυναίκα του και η κόρη του, δυστυχώς αγνοούνται, οι έρευνες συνεχίζονται.                                                        

Έφυγα για το νοσοκομείο, η συγκίνηση μου δεν περιγράφεται, δεν αισθανόμουν δυνατός να αντικρίσω τον καπεταν Ανδρέα και να του δώσω ελπίδα για τη γυναίκα του και το παιδί του.                                                                      

Μία νοσοκόμα με οδήγησε στο δωμάτιο λέγοντας ότι ο Κάπταιν εχει σπάσει και τα δύο πόδια και του παρέχουν μορφίνη για να τον ανακουφίσουν.  Δυστυχώς δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυα μου, όταν ακούω τον Ανδρέα να με παρηγορεί λέγοντας:                                                                                                 

-Καπτάν Γιώργη μην στενοχωριέσαι, με την γυναίκα μου και την κόρη μου θα ανταμώσουμε το 1975 στη Δευτέρα Παρουσία. Υπέθεσα ότι ήταν επηρεασμένος από της μορφίνες που του έδιναν για να υποφέρει τον πόνο, όμως αυτός συνέχισε να μου περιγράφει το γεγονός, με άγια υπομονή. Όταν η εξοσετ κτύπησε το καράβι ανέβηκα στη γέφυρα, πίσω μου ακλούθησε η γυναίκα μου με την κόρη μου αγκαλιά. Μου την παραδίδει και κατεβαίνει πάλι στο δωμάτιο, το πλοίο πήρε κλίση δεν την ξαναείδα. Βγήκα από τη γέφυρα στη δεξιά πλευρά, το πλοίο έγερνε, γλίστρησα με ορμή προς τα κάγκελα ένοιωσα τα πόδια μου να διπλώνουν και η κόρη μου να φεύγει από τα χεριά μου, λιποθύμησα δεν ξέρω πως βρέθηκα στη θάλασσα, συνήλθα και τότε είδα δίπλα μου την καρένα του καραβιού, που είχε αναποδογυρίσει και για αυτό δεν με παρέσυρε στο βυθό, αγκάλιασα μια μπουκαπόρτα και επέπλεα, ώσπου το πλήρωμα ενός ρυμουλκού με ανέβασε στο ρυμουλκό. Όταν συνήλθα ήμουν στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Λυπάμαι καπεταν Γιώργη που πήρα στο λαιμό μου το πλήρωμα του Ζωή, που τους είπα να έλθουν στο αγκυροβόλιο και τους κτύπησε και αυτούς το εξοσέτ και τους είδα να βουλιάζουν δίπλα μας!!!

Επισκέφτηκα σε άλλο δωμάτιο τους δύο μηχανικούς, οι οποίοι μόλις κτυπήθηκε το πλοίο βγήκαν στο κατάστρωμα και έπεσαν στη θάλασσα. Τα ρυμουλκά τους έσωσαν χωρίς σοβαρά προβλήματα, παρά μόνο μικρές αμυχές και τους μετέφεραν προληπτικά στο νοσοκομείο. Τους είπα την κατάσταση του καπετάν Ανδρέα και τα όσα μου είπε περί Δευτέρας Παρουσίας και τότε άκουσα να μου λένε ότι ήταν Μάρτυρας του Ιεχωβά. Όταν γύρισα σπίτι δεν ανέφερα στην γυναικά μου το χαμό της κ, Τούλας και της μικρής Κατερίνας.                                                                     

Ο πόλεμος έληξε την 16^η Δεκεμβρίου την 17^η Αεροπλάνο της Αγγλικής αεροπορίας μετέφερε τους ξένους υπηκόους στην Κύπρο, με αυτό ταξίδευσε η γυναίκα και η κόρη μου μαζί και οι δύο μηχανικοί, από τους όποιους πληροφορηθήκαν τα θλιβερά γεγονότα.

Την 28^η Δεκεμβρίου και αφού είχε υπογραφή η συνθηκολόγηση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, αναχώρησα με την KLM για Βηρυτό του Λιβάνου, από όπου αγόρασα το τάμα, που αφιέρωσα στη Παναγίτσα του λιμανιού.                                 

Σήμερα η Τούλα και η Κατερίνα, δεν εορτάζουν την ημέρα της γυναίκας, αλλά αναπαύονται στο υγρό τάφο, στον κόλπο του Καράτσι.  

ΥΓ. Το τάμα αυτό οι ιερείς της Ερμιόνης, το αφαίρεσαν από την εικόνα της Παναγίας και το θάψαν στις θυρίδες της τραπέζης, προς δόξαν και τιμή του ιερού εθίμου. Την επιμελή αυτή φροντίδα θα την ζήλευαν και οι τράγοι του Διονύσου!!!

Η ΕΝNΟΙΑ ΤΩΝ ΤΑΜΑΤΩΝ

ΤΑ ΨΥΧΙΚΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Μπορεί ο Θεός κατά το υπεροπτικό Εγώ σας, να σας έδωσε το δικαίωμα του δεσμείν και λύειν, όμως τα ψυχικά συναισθήματα, όπως της ελευθέρας βούλησης, είναι προσωπικό δικαίωμα, παραχωρημένο από τον Θεό σε κάθε Άνθρωπο.

Η θεολογία δεν σας επιτρέπει να έχετε κανένα δικαίωμα στα ψυχικά συναισθήματα μου, του πόνου, της χαράς, της ευγνωμοσύνης, της επιλογής του θρησκευτικού μου Πιστεύω και των αρχών του.

Και ως εκ τούτου, επειδή το ΤΑΜΑ είναι η υλοποίηση των ψυχικών συναισθημάτων μου, προς το εικονιζόμενο πρόσωπο, δεν επιτρέπω σε κανένα να παραβιάζει τον ψυχικό μου κόσμο ή να μου υπαγορεύει θρησκευτικούς ή ηθικούς κανόνες της δικής του επιλογής.       

Αυτός ο πρόλογος, αναφέρεται στην άφρονα ενέργεια σας να αφαιρέσετε τα τάματα από τα εικονίσματα και να τα <Φυλάξετε> σε τραπεζική θυρίδα και εν καιρώ και αυτοβούλως να τα ενθυλακώσετε προς κορεσμό της άθλιας απληστίας σας!!!

 Παράδειγμα τα χρήματα πoυ λάβατε από την επιτροπή του Αγίου Αθανασίου εκβιαστικά, χρησιμοποιώντας τον εκδικητικό αφορισμό, ποσό δρχ 2,234,341 τα καταθέσατε την 10-9-1999 στην  Εθνική τράπεζα αρ. λογαρ. 815,74344800 και έκτοτε   ανελήφθησαν δια της ρήσεως < μη χνώτο η αριστερά σου τι ποιοι η δεξιά σου>.

Πατέρες της εκκλησίας της Ερμιόνης σας πληροφορώ, ότι μεταξύ των ταμάτων που πήρατε από την Παναγίτσα του λιμανιού, είναι και ένα χρυσό πεντόλιρο, που έχω αφιερώσει στην παναγία το 1971 και σας παρακαλώ να το επιστρέψετε στη θέση του, ή άλλως να το παραδώσετε στην αδελφότητα < Ιωάννης ο ελεήμον> να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς της αδελφότητας.

ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

Πληροφορηθήκαμε ότι κατ΄ εντολή του Μητροπολίτου Ύδρας
κκ, Εφραίμ, συγκέντρωσαν όλα τα τάματα από τους Ι. ναούς της
Ερμιόνης και τα τοποθέτησαν σε τραπεζική θυρίδα, δια να τα
διαφυλάξουν από τους βέβηλους χριστιανούς κλέφτες,που δεν έχουν να φάνε λόγω κρίσεως. Αυτό που δε μάθαμε είναι τί κάναν
τα κλειδιά, τα κρέμασαν  στις εικόνες ή μιμήθηκαν τον δουλον  της παραβολής των ταλάντων, που έθαψε το τάλαντο και όταν
επέστρεψε ο Κύριος τον επιτίμησε λέγοντας, πονηρέ δούλε και
οκνηρέ, δεν μπορούσες να βάλεις το αργύριο στην τράπεζα, ώστε
ερχόμενος εγώ, να το εισπράξω με τον τόκον του; Και αμέσως
διέταξε: Πάρετε από αυτόν το τάλαντο και διώξατε τον αχρείον
δούλον από εδώ και ρίξτε τον στο πυρ το εξώτερον, όπου εκεί υπάρχει κλαυθμός και τριγμός των οδόντων, κατά Ματθαίον
κεφ. 25, 14-30.

Γιατί <Άγιοι Πατέρες> δεν εκποιήσατε τα τάματα και τα χρήματα
να τα μοιράσετε στους φτωχούς, όπως γίνεται στην Παναγία της
Τήνου και αναφέρεται στο κατά Ματθαίου κεφ.  25, 41-46.
<Τότε ο Κύριος θα στραφεί προς τους εξ αριστερών και θα τους πεί: Φύγετε μακράν από εμένα, γιατί λόγω των αμαρτωλών έργων
σας, είστε καταραμένοι και απέλθετε στο πύρ το εξώτερον, το
οποίο έχει ετοιμαστεί δια τον διαβάλλον και τους αγγέλους του.
Γιατί πείνασα και δεν μου δώσατε να φάω, δίψασα και δεν μου δώσατε να πιώ, ξένος ήμουν και δεν μου δώσατε φιλοξενία, γυμνός και δε με ντύσατε, ασθενής και στη φυλακή ήμουν και δεν ήρθατε να με επισκεφτείτε. < Kαί απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον.>>

Και αν αυτά δεν είχατε καιρό να τα διαβάσετε, τάδε λέγει Κύριος:
<Όπου γαρ εστί ο θησαυρός υμών εκεί έσται και η καρδία υμών,>
γιατί όπου είναι τα χρήματά σας, εκεί είναι και η ψυχή σας και ο
νού σας και για αυτό ξεχάσατε τον Κύριον.>
Tα περί θησαυρισμού επί της γης, το κατά Ματθαίου κεφ. 6,19-21
διέλαθε της προσοχή σας;
19) Μη προσπαθείτε να συνάζετε δια τους εαυτούς σας χρήματα
επί της γής, όπου ο σκόρος και η σκωρία καταστρέφουν όσα συνάζετε και όπου κλέφτες διατρυπούν τους τοίχους και κλέπτουν. 20) Αλλά να προσπαθείτε να συνάζετε θησαυρούς, εις
τον ουρανό, όπου ούτε σκόρος, ούτε σκωρία καταστρέφουν, και
όπου κλέφτες δεν διατρυπούν τους τοίχους, ούτε κλέπτουν.   

Και αν αυτά δεν τα γνωρίζετε αδελφοί, τι δουλειά κάνετε και σας
πληρώνει το Κράτος; Κατά τα άλλα κομπάζετε ότι είστε εκπρόσωποι του Κυρίου επί της γης. Μακάριοι οι...το πνεύματι!!! 
 

ΑΛΗΘΗΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ ΤΗΣ ΕΡΜΙΟΝΗΣ

Το 1945 η συγκοινωνία με τον Πειραιά γινόταν με τα Ερμιονίτικα καΐκια, αφού πρώτα περνούσαν από την ακρογιαλιά να φορτώσουν ανάλογα την εποχή γεωργικά προϊόντα ή με ένα καΐκι από την Αίγυπτο, που λόγω της κατασκευής του το λέγαμε  καμπούρα, με εγγλέζικη μηχανή Leyland και με ταχύτητα 6 μίλια την ώρα. Το ταξίδι με καλό καιρό διαρκούσε περίπου 7 ώρες και ο καπετάνιος κανόνιζε να φτάσει  γύρω στις έξη το πρωί, ώστε να ξεφορτώσει και με  καρότσια που έσερνα άνθρωποι, που τους ονόμαζαν χαμάληδες, να τα μεταφέρουν στην αγορά του Πειραιά. 

Στις 8 Ιουλίου του 1945, αρρώστησε η αδελφή μου και ο πυρετός παρά της προσπάθειες του γιατρού και τα φάρμακα της εποχής δεν έπεφτε. Στις 16 του μηνός παραμονή της Αγίας Μαρίνας, η αδελφή μου είχε εξαντληθεί και το πρόσωπο της είχε χάσει το χρώμα του και είχε γίνει άσπρο, το στομάχι της δεν δεχόταν καμία τροφή και ο γιατρός  συμβούλεψε τον πατέρα μου να την μεταφέρουμε στο Πειραιά, με το μόνο μέσο που τότε υπήρχε το αιγυπτιακό καΐκι. Το ίδιο βράδυ ο πατέρας μου με την αδελφή μου αγκαλιά. και η χαροκαμένη μάνα που ήδη είχε χάσει τον πρωτότοκο γιό της το 1936 από διφθερίτιδα και δεν μπορούσε να το ξεπεράσει, ξεκινήσαμε από το σπίτι για το λιμάνι και πριν βγούμε από τη μάνδρα του σπιτιού, γονάτισε και με κλάμα παρακαλάει την Παναγίτσα του λιμανιού, να γυρίσουμε υγιείς και οι τέσσερεις από εμάς, που φεύγαμε.

Το καΐκι ξεκίνησε, ο καιρός ήταν καλός, αλλά λίγο πριν περάσουμε τα τσελεβίνια, η μηχανή έπαθε ζημιά και χρειαζόταν συνεργείο για να επισκευασθεί. Ο πατέρας μου που γνώριζε το λιμάνι της Ύδρας και ότι υπήρχε μηχανουργείο που επισκεύαζε τα μηχανοκάικα  των δυτών, συμβούλεψε τον καπετάνιο να προσεγγίσει σε αυτό και να επισκευάσουμε τη μηχανή. Ο καπετάνιος αρχικά αρνήθηκε, γιατί δε γνώριζε το λιμάνι, όταν όμως ο πατέρας μου τον βεβαίωσε ότι μπορούσε χωρίς κίνδυνο να διπλαρώσει, τότε το αποφάσισε.                                                                                          Ήταν περασμένα μεσάνυκτα, η θάλασσα ήρεμη δεν φύσαγε από πουθενά, το δε καΐκι παρέμενε ακίνητο, τότε έριξαν το βαρκάκι στη θάλασσα έδεσαν το καΐκι από την πλώρη και κωπηλατώντας ο ναύτης του καϊκιού και ο πατέρας μου, άρχισε να προχωρά πολύ αργά για την Ύδρα. Κατά τις τρεις τα ξημερώματα άρχισε να φυσά το μαϊστράλι, σηκώσαμε το πανί και τότε το καΐκι ξεκίνησε με μεγαλύτερη ταχύτατα. Κατά της 0600 το πρωί μπήκαμε στο λιμάνι.                                                                            Μέτα από λίγο οι καμπάνες του μοναστηριού της Παναγιάς, άρχισαν να κτυπούν καλώντας τους πιστούς στην εκκλησιά, ξημέρωνε της Αγίας Μαρίνας. Η μάνα μου απελπισμένη πίσω από το ταμπούκιο του καικιού σταυροκοπιόταν προσευχόμενη στην Αγία Μαρίνα, να γιάνει την κόρη της.  Κατά τις 0730 ο καπετάνιος με τον πατέρα μου, πήραν το εξάρτημα της μηχανής και  έφυγαν για το μηχανουργείο. Και η μάνα μου πήρε αγκαλιά την αδελφή μου και σίγα σιγά προχωρήσαμε στο μοναστήρι της Παναγιάς, που ήταν μπροστά στο λιμάνι. Μπήκαμε μέσα, αμέσως οι πιστοί πρόσφεραν καρέκλα στη μάνα μου, που με προσπάθεια κρατιόταν όρθια. Ο ιερέας κατάλαβε ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε και βγήκε έξω από το ιερό, ζύγωσε τη μάνα μου και την κάλεσε να πάει στην αριστερή πόρτα του ιερού, να περάσει μια ευχή στην αδελφή μου. Όταν τελείωσε και επειδή έπρεπε να αναζητήσουμε γιατρό, φύγαμε και πήγαμε στο σπίτι της κυρά Αθηνάς, οικογενειακή φίλη της θείας της Γαριφως της Δέδες, η οποία αμέσως κάλεσε γιατρό.  Όταν ήρθε ο γιατρός και εξέτασε την αδελφή μου, ο πυρετός είχε κατέβη στα φυσιολογικά επίπεδα, όμως η γενική κατάσταση ήταν δραματική, γιαυτο ζήτησε να καλέσουμε και άλλον ένα γιατρό, να κάνουν συμβούλιο και να καταλήξουν σε ασφαλές συμπέρασμα. Τελικά συμφώνησαν ότι η αδελφή μου είχε περάσει τυφοειδή πυρετό και μέχρι να φτάσουμε στον Πειραιά να μη πάρει καμία τροφή, εκτός από λίγο γάλα. Ο πυρετός έκτοτε δεν ξανά επανήλθε!!!

Το βράδυ αναχωρήσαμε για τον Πειραιά, φθάσαμε την άλλη μέρα το πρωί και πήγαμε αμέσως στο σπίτι του γιατρού κ, Κοντού, δίπλα από τη Γαλλική σχολή, που ήταν φίλος του πατέρα μου από τότε που ο γιατρός ασκούσε την ιατρική στην Ερμιόνη και ο οποίος μας παρεχώρησε και ένα δωμάτιο, να μείνουμε έως ότου αναρρώσει η αδελφή μου!!!                                                                                                Στην Ερμιόνη επιστρέψαμε τέλος Αυγούστου και οι τέσσερεις, όπως είχαμε αναχωρήσει και όπως είχε παρακαλέσει η μάνα μου την Παναγίτσα του λιμανιού.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Το Νοέμβριο του 2001 η εφημερίδα <<Ερμιονίς>> έγραφε:

<ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΜMΕΤΟΧΉΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ>

Οι γυναίκες είναι αδύνατον μέσα από το παράθυρο του σπιτιού τους, να δουν τις πολιτικές και οικονομικές προεκτάσεις, των αποφάσεων που λαμβάνονται στα δημοτικά συμβούλια, μακράν της δικής της αντίληψης.                                                                                                                                                           Αυτή η γυναίκα δεν μπορεί να περάσει σωστά μηνύματα στα παιδιά της, για να τα προετοιμάσει και προστατέψει από μια κοινωνία, που δεν είναι κατά ανάγκη αγγελικά  πλασμένη.                                                                                                                                          

Αυτή η γυναικά, δεν μπορεί να αντιληφθεί, ότι από την πολιτική και οικονομικοί οργάνωση μιας κοινωνίας, εξαρτάται και η εκπαιδευτική οργάνωση, που δημιουργεί μια νέα γενιά, την γενιά των δικών μας παιδιών. Αυτή η γυναίκα, δεν αντιλαμβάνεται την ανάγκη του παιδιού , να αισθανθεί πέραν της αγάπης, την υπευθυνότητα και την υποχρεώσει της μητέρας, να χρησιμοποίηση την μεγαλοψυχία της εφηβικής του ηλικίας, για την απόκτηση αρετής και μαχητικότητας, προς αντιμετώπιση της ζωής.

Αυτή η γυναίκα, μπορεί να επιδράσει θετικά στα παιδιά μόνο όταν έχει γνώση του περιβάλλοντος και της κοινωνίας, που θα τα παραδώσει. Αυτή η γυναίκα, πρέπει μέσα από μια καλύτερη κοινωνία, πολιτικής και οικονομικής ισότητας, να αποκτήσει την εμπειρία ενός σωστού προσανατολισμού των παιδιών της και να μη περιμένει το κάθε κοινωνικό σύστημα να τα αφομοιώσει.

Γυναίκες, η σωστή διατροφή ωφελεί στην σωματική υγεία των παιδιών, η συμμετοχή σας  στις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ενασχολήσεις, θα ωφελήσουν στην ψυχική και πνευματική του υγεία, που τόσο προέχει στην εποχή μας.

Οι δημοτικές εκλογές πλησιάζουν δηλώστε συμμετοχή, πλαισιώστε τα δημοτικά συμβούλια η ευκαιρία είναι μοναδική, άλλως υποθάλπετε την διαιώνιση της ανδρικής υπεροχής και αλαζονείας !!!                                                          
                                                           -------------                                                                           
Από το 2001 μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει και θα ήταν ευχάριστο να δούμε μία γυναίκα, να διεκδικεί το δήμο  Ερμιονίδος, και γιατί όχι η δικηγόρος κυρία                 Αργυρώ  Κρητικού.                                                                                                                                                                                                                                                                                    

                                                     

ΠΡΟΣ ΑΝΤΙΔΗΜΑΡΧΟ Κ, ΚΟΥΣΤΑ.

Κύριε Κούστα, κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο κ, Δήμαρχος είναι μια αξιόλογη πολιτική προσωπικότητα, όμως σήμερα και ύστερα από 3 και πλέον χρόνια στη θέση του δημάρχου, θα πρέπει να αξιολογήσουμε το έργο του και να τον κρίνουμε αυστηρά, γιατί αφορά την πρόοδο της ιδιαιτέρα μας πατρίδας.

Κ, Κούστα  εάν ο κ, Δήμαρχος είναι ικανός, τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι συνεργάτες του δεν στήριξαν τις ορθές επιλογές του, και επειδή δεν θεωρώ τον εαυτόν μου γνώστη των προβλημάτων όλης της Ερμιονίδος, θα περιοριστώ μόνο  στα της Ερμιόνης, παραδεχόμενος ότι οι κατά τόπους πολιτικοί παράγοντες τα ξέρουν καλλίτερα.      

Κ, Κούστα, το ότι ο κ, Δήμαρχος δεν αντικατέστησε με το πέρας της διετίας τον πρόεδρο του κοινοτικού διαμερίσματος Ερμιόνης, δηλώνει ότι τον αξιολόγησε ως  αναντικατάστατο, άλλως ότι οι επιλογές του κ, Δημάρχου των άλλων συμβούλων δεν ήταν αξιοκρατικές αλλά ψηφοθηρικές και απέβλεπαν στην κατάχτηση της εξουσίας, αδιαφορώντας για την χρηστή διοίκηση. Εκ του αποτελέσματος, ούτος ή άλλως διαφαίνεται ότι η εξουσία ήταν αυτοσκοπός.

Κ, Κούστα οι επιτροπές που διόρισε ο κ, Δήμαρχος, όπως λιμενικού ταμείου και πολιτισμού, υπήρξαν κομματικές και όχι υπερκομματικές. Υπέκυψε σε συμφέροντα και αδιαφόρησε για το κοινό συμφέρον. Ας ανοίξει το φάκελο και ας διαβάσει το υπόμνημα μου και την αιτιολόγηση της διατήρησης της Γλίστρας, από το Λιμεναρχείο Ερμιόνης, το Δ.Σ του λιμενικού ταμείου και της κοινοτικής αρχής.     

Ο πρόεδρος Π.Π κ, Παπάς, όταν διεπράχθη η βεβήλωση του ιερού και ιστορικού  χώρου του ναού των ταξιαρχών  και τον καλέσαμε να έρθει στην Ερμιόνη μας έδωσε υπόσχεση, αλλά ποτέ δεν ήρθε, γιατί επρόκειτο περί αποφάσεως ευθύνης και όχι περί χειροκροτημάτων.

Κύριε Κούστα επανειλημμένως υπενθύμισα στον κ, Δήμαρχο, να αποκαταστήσει την μνήμη των πεσόντων αδελφών μας, κατά την περίοδο 1940-1944  και του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου και η πατριωτική σας παράταξη δεν συγκινήθηκε.

Και τέλος το θέμα της προβλήτας  στο Μετόχι δεν υπήρξε νικητής και ηττημένος, επικράτησε η λογική του αιτήματος, ο δήμος Ερμιονίδος δια του αιτήματος του απαξίωσε το νόημα της αλληλεγγύης, υπηρετώντας οικονομικά συμφέροντα, έναντι του δήμου της Υδρας που παρακλητικός και κατ’ επανάληψη εζήτησε το αυτονόητο, να εξασφαλίσει στον δημότη του την σωματική του υγεία και την ελεύθερη επικοινωνία με την υπόλοιπο Ελλάδα, καθ΄ όλο το 24ωρο. 

Ο Δήμος Ερμιονίδος πρέπει να επιδιώξει την ανάκτηση της διοικητικής εποπτείας και την  οικονομική εκμετάλλευση των χερσαίων εγκαταστάσεων και να παραχωρήσει την διαχείριση της προβλήτας στο λιμενικό ταμείο Ύδρας, μέχρις αποσβέσεως του ποσού που αυτό θα διαθέσει για την κατασκευή της. Ο προστατευτισμός δεν ευνόησε κανέναν ούτε και την Αμερική και ασφαλώς δεν θα προστατεύσει την ήδη απαξιωμένη από εμάς τους ιδίους, Ερμιόνη.

Κύριε Κούστα ό κ, Δήμαρχος επικαλείται την εθελοντική εργασία της τσάπας, ως σημαντική για την πρόοδο και την ανάπτυξη του δήμου, παραγνωρίζοντας  ότι και εμείς καλόπιστα αρθρογραφώντας,  ως μη δυνάμενοι λόγω ηλικίας να σκουπίσουμε τους δρόμους του δήμου μας, προσφέρουμε εθελοντική υπηρεσία. Βεβαίως αυτός είναι και ο λόγος που δεν αξιωθήκαμε της απαντήσεως του.

Και πάλι σας υπενθυμίζω κ, Κούστα ότι τα ως άνω, αναφέρονται χάριν του διαλόγου και δεν επιθυμώ να μου απαντήσετε ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, γιατί αυτοί οι άλλοι απλά εδώ και τριάμισι χρόνια, δεν διοικούν και είσαστε οι μόνοι που επ΄ ωφελεία  σας, τους θυμόσαστε!!!